In China is voor het eerst een vliegend windenergiesysteem van megawatt-klasse succesvol gekoppeld aan het elektriciteitsnet. Tijdens een testvlucht op twee kilometer hoogte produceerde de enorme turbine daadwerkelijk stroom die direct werd geleverd aan het net, een belangrijke stap richting commerciële toepassing van airborne wind energy (AWE).
De test vond plaats in Yibin, in de Chinese provincie Sichuan. Het zogenoemde S2000 Floating Airborne Wind Energy System (SAWES) steeg daar tot ongeveer 2.000 meter hoogte en bleef stabiel zweven terwijl het elektriciteit opwekte. In totaal werd 385 kilowattuur aan energie geproduceerd en direct aan het lokale net geleverd.
Volgens Chinese staatsmedia is dit de eerste keer dat een megawatt-klasse luchtgebonden windenergiesysteem niet alleen vliegt, maar ook aantoonbaar functioneert als netgekoppelde energiebron.
Enorme vliegende windturbine
Visueel doet het systeem denken aan een modern luchtschip. Het platform meet circa 60 meter lang en 40 meter breed en hoog en een heliumgevulde aerostaat houdt het in de lucht. Aan de structuur is een lichtgewicht windenergiesysteem gekoppeld.
Een tetherkabel voert de opgewekte elektriciteit naar de grond en houdt het systeem tegelijk gepositioneerd en stabiel. Je kan het vergelijken met met tethered drones, maar dan op veel grotere schaal.
Hoe hoger, hoe meer energie
Het voordeel van windenergie op grote hoogte is goed bekend: hoe hoger, hoe sterker en constanter de wind. Omdat het beschikbare windvermogen toeneemt met de derde macht van de windsnelheid, kan een relatief beperkte toename in windsnelheid leiden tot een veel hogere energieopbrengst.
Dit maakt airborne wind power vooral interessant voor locaties waar conventionele windturbines minder efficiënt zijn, zoals berggebieden, stedelijke omgevingen of regio’s met complexe terreinruwheid.
Slim ontwerp verhoogt rendement
Om maximaal gebruik te maken van de beschikbare wind maakt de S2000 gebruik van een ducted ontwerp. Tussen de ballon en een ringvormige vleugel ontstaat een luchtkanaal waarin de wind wordt geconcentreerd en versneld voordat deze de turbines bereikt.
In deze duct zijn twaalf turbines geplaatst. Door de combinatie van hoogte, windconcentratie en aerodynamische geleiding kan het systeem volgens de ontwikkelaars een nominaal vermogen tot 3 megawatt bereiken.
Van prototypes naar praktijk
De Chinese ontwikkelingen bouwen voort op eerdere testplatforms met lagere vermogens en vlieghoogtes. Het verschil met deze proef is dat de technologie nu voor het eerst functioneert binnen een echte netcontext, een cruciale stap richting grootschalige inzet.
Het eerste prototype, de S500, vloog in oktober 2024 op 500 meter hoogte met 50 kW vermogen. In januari 2025 steeg de S1000 tot dubbel zo’n hoogte en verdubbelde het vermogen. Augustus 2025 markeerde het debuut van de S1500, met een sprong naar 1 MW.
De nu geteste S2000 presteert nóg beter: het systeem opereert op 2.000 meter hoogte, heeft een nominaal vermogen van 3 MW en levert daadwerkelijk stroom aan het net. Volgens de ontwikkelaars kan het systeem zowel off-grid toepassingen bedienen als bestaande windparken aanvullen door windenergie uit meerdere hoogtelagen te benutten.
Nog geen bewezen technologie
Hoewel de test een belangrijke doorbraak markeert, staat airborne wind power nog aan het begin van zijn ontwikkeling. Langetermijnstabiliteit, veiligheid in het luchtruim, onderhoud en kosten per kilowattuur moeten zich nog bewijzen.
Toch laat deze netgekoppelde proef zien dat vliegende windturbines meer zijn dan een experimenteel idee. De energietransitie krijgt er letterlijk een extra dimensie bij.
