Duurzaamheid in het wegtransport kan op een aantal manieren verwezenlijkt worden. Aandrijflijnen kunnen bijvoorbeeld de volgende krachtbronnen hebben: diesel, zonne-energie, elektriciteit, waterstof of hybride vormen daarvan.
Vrachtwagens die volledig worden aangedreven door zonne-energie zijn nog relatief zeldzaam en in de experimentele of prototypefase. De uitdaging met volledig op zonne-energie aangedreven vrachtwagens is dat de hoeveelheid energie die zonnepanelen kunnen opvangen, meestal niet voldoende is om een zware vrachtwagen over langere afstanden te verplaatsen zonder aanvullende energiebronnen.
Daarnaast zijn er (elektrische) vrachtauto’s ontworpen die een staaltje van techniek zijn maar die in de praktijk nogal lastig te besturen zijn. Een voorbeeld daarvan is de Tesla Semi. Hoewel deze een range heeft van 804 km (volledig beladen) en dus geschikt is voor de long haul zitten er een aantal ontwerpfouten in die deze auto in de praktijk bijna ongeschikt maken voor de long haul: verspilde cabineruimte door de bestuurdersstoel in het midden van de cabine te zetten, geen slaapplek (daar zitten de cabinedeuren), zijruiten kunnen niet geopend worden (lastig bij fabrieksingangen en grenzen), etcetera.
Enkele jaren geleden was het ondenkbaar dat de technische problemen om elektrisch of solar driven vrachtauto’s voor de ‘long haul’ commercieel of praktisch op te lossen. Het lijkt erop dat de technologie met rasse schreden deze problemen oplost. Voor de stads- en regionale distributie zijn al hele praktische en financieel haalbare voertuigen op de markt. In dit artikel gaan we in op de opmerkelijke recente ontwikkelingen voor de long haul.
