De zon schijnt er altijd en er is (nog) plaats genoeg. Wat belet ons dan zonnecentrales in de ruimte te bouwen? Verschillende bedrijven en instituten werken al aan space-based solar power. De volgende stap: complete datacenters in de ruimte. De technische en financiële obstakels zijn echter nog moeilijk te overzien.
Op een winderige dag in november 2025 steeg een Cessna 208 Caravan turboprop op van een vliegveldje in de Amerikaanse staat Pennsylvania. Op een hoogte van 5.000 meter bij een kruissnelheid van rond de 300 kilometer per uur schakelde een technicus aan boord een door batterijen gevoede laser transmitter aan. Ondanks windvlagen tot 70 knopen lukte het de zender vervolgens gedurende een onbekende tijdsduur een (onzichtbare) straal van nabij-infraroodlicht te verzenden naar een collectie conventionele zonnepanelen op de grond. Die panelen zetten het licht vervolgens weer om in elektriciteit.
Het sturen van een laserstraal vanaf een bewegend platform in de lucht naar een stationair doel op de grond betekende een mijlpaal in het draadloos verzenden van energie. Het experiment werd uitgevoerd door Overview Energy. De bedoeling? Dit Amerikaanse bedrijf wil binnen een aantal jaren collecties zonnepanelen in geosynchrone banen op een hoogte van 35.000 kilometer in de ruimte plaatsen. Deze zonnecentrales in de ruimte moeten dan op identieke wijze energie sturen naar zonnepanelen op aarde, vooral wanneer die ’s nachts toch niets te doen hebben.
De voordelen van zonnecentrales in de ruimte liggen voor het opscheppen. De zon schijnt in de ruimte meer dan 99 procent van de tijd, er zijn geen wolken en geen hagelbuien en zonlicht is in de ruimte aanzienlijk sterker dan op aarde (tot 1360 W/m2). Verder zijn er in de ruimte geen boeren, burgers en politici die zonnepanelen uit hun buurt weren omdat ze het uitzicht bederven, landbouwgrond in beslag nemen of de grondprijzen opdrijven.
Er gaapt echter nog wel een gigantische technische en financiële kloof tussen een straaltje licht uit een Cessna op 5 kilometer hoogte en een gigawattlaser die vanaf een 10 GW-zonnecentrale op 35.000 kilometer hoogte naar de aarde wordt gezonden. Zo moeten de robots die een complete centrale in de ruimte in elkaar zetten nog worden uitgevonden. Er zal iets op gevonden moeten worden om de space-based solar-powertransitie van zonlicht naar elektriciteit, naar infraroodlicht en weer naar elektriciteit zo efficiënt mogelijk te laten verlopen. Verder is het een hele opgave ervoor te zorgen dat een laser op een hoogte van 35.000 kilometer continu gericht blijft op een doel op aarde.
