Voor veel problemen kunnen we een oplossing bedenken én maken. Maar wat als een oplossing niet direct zichtbaar is? Als je niet weet wat de optimale aanpak is? Evolutionaire robotica kan dan een uitkomst bieden, meent professor Guszti Eiben van de Vrije Universiteit Amsterdam. Hij neemt biologische principes als uitgangspunt en past ze toe op robots.
Evolutionaire robotica is volgens Eiben een vervolgstap op evolutionary computing, een vakgebied waar hij zelf lange tijd actief in was. Net als bij organische evolutie geldt ‘survival of the fittest’. De beste oplossingen van dat moment overleven en nakomelingen krijgen. De genen van deze twee sterke ‘ouders’ kruisen zich en resulteren zo hopelijk in een nog sterker, of fitter, kind. De hoop is dat er zo een steeds verder geoptimaliseerde oplossing ontstaat.
Die aanpak heeft een belangrijk voordeel ten opzichte van ‘gewone’ engineering, stelt Eiben. “Evolutie kan oplossingen bedenken voor problemen waar wij geen oplossingen voor kunnen bedenken. We zijn gewend om problemen op te lossen door wiskunde of engineering, met formules. Maar de oplossing die je dan krijgt zit meestal binnen je vaste denkkader. Bij evolutie draait het puur om survival of the fittest. De beste kunnen zich voortplanten. Dat is in feite dom en blind. Maar het werkt als een speer.”
Als je beschouwt dat evolutie intelligentie kan creëren, dan is het aannemelijk dat kunstmatige evolutie kunstmatige intelligentie kan creëren.”
Dat bewijs zien we in de natuur al: alle diersoorten en ook de mens zijn het gevolg van evolutie. Een geoptimaliseerde oplossing voor de omgeving waarin we leven. “Mijn motto is: als je beschouwt dat evolutie intelligentie kan creëren, dan is het aannemelijk dat kunstmatige evolutie kunstmatige intelligentie kan creëren”, aldus Eiben.
