Op de bodem van de westelijke Stille Oceaan hebben Chinese wetenschappers erts met opvallend hoge concentraties goud en zilver gevonden. De potentiële opbrengst is aanzienlijk, maar tussen ontdekking en daadwerkelijke diepzeemijnbouw liggen nog grote technische en ecologische obstakels.
Chinese wetenschappers zeggen in de westelijke Stille Oceaan een omvangrijke onderzeese mineraalafzetting te hebben ontdekt. Voorlopige metingen wijzen op opvallend hoge concentraties goud en zilver. Of winning technisch, economisch en ecologisch haalbaar is, moet echter nog blijken.
Drie grote sulfideheuvels
De vondst werd gedaan tijdens een achttien dagen durende expeditie van onderzoekers van Tsinghua University, het Qingdao Institute of Marine Geology en Shanghai Jiao Tong University. In een zogenoemd back-arc-bekken onderzochten zij een hydrothermaal veld binnen wat China als zijn exclusieve economische zone aanduidt.
Tijdens zeven duiken lokaliseerde het team drie grote, kegelvormige sulfideheuvels. Het onderzoeksschip Xiang Yang Hong 10 vertrok daarvoor op 10 augustus uit Shenzhen. De exacte locatie is niet openbaar gemaakt. Het erts bestaat voornamelijk uit chalcopyriet, pyriet en sfaleriet: mineralen die doorgaans koper, ijzer en zink bevatten. Vooral de gemeten edelmetaalgehaltes trekken echter de aandacht.
Tot 15 gram goud per ton erts
De hoogste gemeten goudconcentratie bedroeg 0,45 troy ounce per Amerikaanse short ton. Omgerekend is dat ongeveer 15,4 gram goud per metrische ton erts. Het zilvergehalte liep op tot circa 1,24 kilogram per ton.
Dat zijn potentieel aantrekkelijke waarden. Toch zeggen concentraties alleen weinig over de economische betekenis. Daarvoor moeten onderzoekers ook het totale volume, de continuïteit van de mineralisatie en de winbare fractie vaststellen. Zolang die gegevens ontbreken, is spreken van een bewezen mijnreserve voorbarig.
Ontstaan rond hete bronnen
Hydrothermale afzettingen ontstaan wanneer extreem heet, met metalen verzadigd water door scheuren in de oceaanbodem opstijgt. Zodra dit water in aanraking komt met vrijwel ijskoud zeewater, slaan de opgeloste metalen neer. Zo groeien op de zeebodem massieve sulfideafzettingen.
Eerdere expedities brachten in het gebied tientallen bronnen in kaart, op dieptes van ongeveer 700 tot 1.500 meter. De vloeistoffen bereikten temperaturen boven 315 graden Celsius.
Winning blijft de grote uitdaging
Mijnbouw op deze diepte vereist op afstand bestuurde graafmachines, betrouwbare onderwaterverbindingen en systemen die erts kilometers omhoog transporteren. Daarnaast kan het verwijderen van sulfideheuvels unieke ecosystemen rond hydrothermale bronnen beschadigen en sedimentpluimen veroorzaken.
De ontdekking is daarom voorlopig vooral geologisch belangrijk. Pas na uitgebreid vervolgonderzoek kan blijken of de goud- en zilverrijkdom ook in een verantwoorde mijnbouwoperatie kan worden omgezet.
