De allergiepriktest kan sneller, makkelijker en beter worden gedaan met de SPAT: Skin Prick Automated Test, die door ziekenhuizen in België en Nederland aangekocht is. ‘Door een plaat met gaten komen alle lancetten naar beneden en op de arm, zo zetten ze de krasjes met allergenen’, legt dr. ir. Senne Gorris uit.
Tot nu toe worden deze allergietesten vooral door verpleegkundigen gedaan, voor wie het een zeer repeterende taak was. ‘Daardoor kan de test door verschillende oorzaken niet helemaal goed gedaan worden. Met de SPAT gaat alles sneller, dat is beter voor de patiënt, voor de verpleegkundige en ook voor de arts. De SPAT is verbonden met de computer en de uitslag van de test krijgt de arts online. Het apparaat maakt ook een foto van de armen en de reactie kan meteen worden afgelezen’, zegt Gorris, die in het dagelijks leven KNO-specialist in het Algemeen Ziekenhuis in Herentals, België is. Daarnaast is hij de co-founder van Hippo Dx, het bedrijf dat de SPAT op de markt heeft gebracht.
In de SPAT is plaats voor 24 beschikbare allergenen en per arm kunnen er 12 geselecteerd worden. De gevraagde potjes opent de SPAT, met een lancet wordt automatisch de juiste hoeveelheid opgehaald. Deze potjes zijn gelijk aan de manuele test. De hoeveelheid allergeen die gebruikt worden is lager. Als de patiënt de arm eronder legt, worden op hetzelfde moment alle geselecteerde allergenen in de huid gekrast, met dezelfde druk. In elk van de lancetjes zit een veermechanisme. De huid van een arm is niet egaal, maar hierdoor weet het lancet dat het nog maar een klein beetje dieper hoeft voor een volledig synchrone druk over alle 12 testen.
3D-geprinte onderdelen
Productiemanager Rob Cardinaels werkt mee aan het realiseren van de SPAT. De speciaal aangeschafte CNC-freesmachine was de basis hiervoor. ‘We bedachten dat een armklem goed zou zijn, om de arm op de plaats te houden, maar dat bleek niet per se nodig te zijn. Een handvat om de arm op zijn plek te houden leek ons handig. Alleen merkten we in de praktijk dat de patiënten hun spieren aanspanden, waardoor het prikken lastiger werd. Zo hebben we via trial-and-error veel uitgeprobeerd. We dachten eerst dat het een soort koffiemachine zou worden, heel simpel. Dat bleek niet handig. Eerst werkten we nog met naalden en niet met lancetjes, dat werkte op zich wel, maar het ging heel langzaam en ook één voor één. Terwijl we juist alle krasjes tegelijk willen zetten. Met lancets ging dit beter, die zijn minder gevaarlijk en hebben een kleinere punt.’
