Het nieuwe jaar is inmiddels in volle gang, maar TW kijkt nog even terug op de technische hoogstandjes van 2024. We blikken daarnaast vooruit naar nieuwe technische oplossingen, noodzakelijke ontwikkelingen en opmerkelijke plannen voor de nabije en verre toekomst.
OCEANIX Busan, de drijvende stad
Oceanix Busan is een plan voor een drijvende stadswijk bij de Koreaanse havenstad Busan. Het project is ingegeven door ruimtegebrek en de stijgende zeespiegel. In eerste instantie zal de wijk 6,3 hectare beslaan en woonruimte bieden aan 12.000 mensen. De gebouwen komen te staan op hexagonale betonnen platforms verankerd in de zeebodem. De afgeronde hexagonalen hebben het minst last van het deinen van de zee. Volgens het in New York gevestigde bedrijf Oceanix kan het hele plan worden uitgebreid tot een drijvende wijk met 150.000 inwoners. Het project is een samenwerking tussen Oceanix, de stad Busan, de Deense architecten van Bjarke Ingels Group en UN-Habitat.
De audio van Sphere in Las Vegas
Een enorme bol met het grootste LED-scherm van de wereld mag een fraaie publiektrekker zijn, akoestisch gezien is het interieur van Sphere in principe een nachtmerrie. Gewelfde muren en zolders veroorzaken onvoorspelbare interventies en echo’s. Het geluid zal in het centrum van een bol altijd harder zijn dan langs de randen. Het Duitse audiobedrijf Holoplot wist al deze problemen op te lossen met een Sound System opgebouwd rondom 160.000 speakers. De 3D Audio Beamforming biedt geluidstechnici volledige controle over de richting van de signalen om interferentie te vermijden. Dezelfde technologie maakt het mogelijk verschillende audiosignalen naar verschillende delen van de zaal te sturen. Een deel van het publiek kan een commentaar horen in het Engels terwijl anderen een Frans commentaar horen. Dankzij Wave Field Synthesis is het mogelijk de virtuele bron van een geluidsignaal op iedere locatie in de zaal te plaatsen. Een bezoeker kan de stem van een zanger op het toneel van Sphere daardoor ervaren alsof deze in de stoel naast hem zit.
Mangaanknollen rapen op de oceaanbodem
Apollo II is een door Royal IHC ontworpen prototype van een knollenraper die reeds getest is om op de zeebodem mangaanknollen te verzamelen. Deze polymetalische nodulen zijn zo groot als aardappelen en bevatten samen voor tientallen miljarden euro’s aan koper, nikkel, kobalt, mangaan en zeldzame aardmetalen. Allemaal stoffen die hard nodig zijn voor de energietransitie. De op afstand bestuurde Apollo II jaagt een waterstroom over de knollen waardoor deze van de bodem loskomen en vervolgens kunnen worden opgezogen. Het is een enorme uitdaging machines te bouwen die op een diepte van drie tot vier kilometer bij een druk tot 400 atmosfeer duurzaam in zout water kunnen opereren zonder daar veel schade aan te richten. Een stuk of dertig bedrijven hebben plannen om mangaanknollen te oogsten en tientallen milieuorganisaties staan klaar om dat te verhinderen.
Een scheepsmotor op ammoniak
De Green Pioneer van het Australische ijzerertsbedrijf Fortescue is het eerste schip ter wereld aangedreven door ammoniak. Twee van de vier motoren zijn recentelijk omgebouwd om te draaien op een ammoniak/diesel mix. Volgens insiders zal groene ammoniak in 2050 de belangrijkste duurzame scheepsbrandstof zijn. MAN EnergySolutions wil over twee jaar een viertact ammoniakmotor introduceren voor grote schepen. Het knelpunt: ammoniak ontbrandt pas bij 650 °C. Er is daarom een ontbrandingsvloeistof nodig – diesel of waterstof- om het mengsel eerder te laten ontbranden. Uitlaatgassen van een ammoniakmotor moeten door een catalytic converter (katalysator) om emissies van ammoniak en stikstofoxiden te voorkomen.
