Mensen poepen. Sommigen droppen het in een gat of droge doos en koesteren het als bron van mensenmest of biogas. Anderen deponeren het in een porseleinen trechter vol drinkwater, trekken het zo snel mogelijk door en gooien er een serie schoonmaakmiddelen achteraan. Ze betalen om dat stinkende mengsel af te laten voeren, en betalen dan opnieuw voor schoon water om hun volgende riooldonatie weer door te kunnen spoelen. Zulke kwistzuchtige gewoontes blijken de zuiveraars aanzienlijke winsten op te kunnen leveren. TW verkent nieuwe mogelijkheden van vertrouwde ‘grondstoffenfabrieken’, de rioolwaterzuiveringsinstallaties.
Mensen verteren relatief veel van wat ze eten, maar ongeveer een zesde blijft ongebruikt. Aangevuld met de nodige spijsverteringssappen, darmslijmvliescellen en bacteriën, komen die onverteerde plantenresten er aan de andere kant weer uit als cellulose. Samen met het wc-papier, de urine, de medicijnresten en onze schoonmaakmiddelen wordt het een stinkende drek waar de industrie nog heel wat mee kan. Het riool blijkt niet alleen een bron voor water, biogas en warmte, maar levert bijvoorbeeld ook ingrediënten voor eiwitten, aardolievervangers, fosfor, data en cellulose.
