Met de val van het kabinet vrezen veel boeren nog langer te moeten wachten op een duidelijk landbouwbeleid. Ondertussen presenteert de Europese Unie wetenschappelijk bewezen methodes die hen nu al kunnen helpen vastgestelde duurzaamheidsdoelen te halen, stikstof te binden en CO2 op te slaan. En passant kunnen ze daarmee ook nog bijdragen aan het oplossen van de woningcrisis en de overbelasting van de zorg.
Terwijl boeren in Nederland vaak worden afgebeeld als stikstofuitstoters en klimaatcriminelen, bogen onderzoekers van Europa’s gezamenlijke onderzoekscentrum JRC zich over manieren waarmee boeren juist kunnen helpen. Voor hun Farming Practices Evidence Library analyseerden ze honderden studies, waarin elke boer kan opzoeken wat voor effecten verschillende landbouwmethodes hebben op het milieu, het klimaat en landbouwopbrengst. Het JRC concludeerde zelf al dat Europese boeren tot 2027 jaarlijks 30 megaton aan koolstofuitstoot moeten kunnen afwenden, plus 5 megaton aan andere uitstootgassen. 30 megaton, dat is 30 miljard kilo… ofwel zo’n 730.000 (lege) Boeings 737.
Bodemschatten
Door over te schakelen op andere landbouwmethodes zouden boeren niet alleen helpen de luchtvervuiling tegen te gaan en het klimaat te beschermen. Door stoffen als koolstof en stikstof vast te leggen met planten en deze vervolgens te gebruiken om hun eigen uitgeputte bodems weer op te bouwen, zouden ze hiermee ook de waarde van hun land vergroten. Ook landeigenaren die daarvoor niet direct subsidie krijgen, plukken daar uiteindelijk de vruchten van.
Opvallend genoeg zijn de meest effectieve maatregelen vaak de maatregelen die onze voorouders al kenden. Vaak gaat het om dingen die je moeten nalaten, in plaats van dingen die je moet doen. Ruim je akker niet op na de oogst, spuit geen gif en sluit je vee niet op. Zo verander je dode akkerlanden weer in levende akkers waarin beestjes de pestbestrijding regelen, waarin schimmels zorgen voor een goede mineralendistributie en waarin organische resten de waterhuishouding reguleren. Het bespaart de boer arbeid, water en kostenposten, en spreidt bedrijfsrisico’s als klimaatschade, distributiebeperkingen en marktbewegingen.
Uit vergelijkende studies blijkt bovendien dat producten uit levende grond meer voedingswaarde bieden dan voedsel van glaswol of kunstmest. Bovendien zou een overschakeling op onbespoten voedsel de druk op de overbelaste zorg kunnen wegnemen, nu steeds vaker blijkt dat de cocktail van geconsumeerde landbouwgifstoffen leidt tot vruchtbaarheidsproblemen, kanker, hartziektes, luchtwegaandoeningen en neurologische ziektes als Parkinson en Alzheimer. Ook over de gezondheidseffecten van cadmium en antibioticaresistentie zouden we ons een stuk minder zorgen hoeven te maken.
