Dankzij de opmars van LFP-accu’s en natrium-ion accu’s kunnen EV’s goedkoper en duurzamer worden. De keerzijde: ontwikkeling en productie van deze accu’s wordt opnieuw gedomineerd door Chinese bedrijven.
Lithiumijzerfosfaat
Ford CEO Charles Poon verraste in februari van dit jaar met de mededeling dat zijn bedrijf in de Amerikaanse staat Michigan $3.5 miljard investeert in een gigafabriek met een capaciteit van 35 GW/h per jaar, voor de productie van LFP (lithiumijzerfosfaat) accu’s. De Amerikaanse automaker wil vanaf 2026 LPF-pakketten uit deze fabriek gebruiken voor een nieuwe, elektrische versie van de zeer populaire F-150 pick-up. Als de plannen doorgaan, wordt dit de eerste LFP-fabriek in de VS. Het is wel een beetje wrang voor de Amerikanen dat Ford zijn fabriek moet bouwen met technologie van het Chinese bedrijf CATL. De LFP-technologie werd namelijk in de jaren negentig van de vorige eeuw in Amerika ontwikkeld door de accu-pionier en Nobelprijswinnaar John Goodenough.
Poon benadrukte in een persconferentie de voordelen van de LFP-chemie in vergelijking met de gangbare lithium-ion accu’s van het type NMC (nikkelmangaankobalt). Accu’s met een kathode van lithium, ijzer en fosfaat bevatten geen nikkel en geen kobalt. Die materialen zijn niet alleen duur maar ook allesbehalve duurzaam. Indonesië en de Filipijnen slopen hun tropische oerwouden voor de winning van nikkel. De aanvoer van nikkel uit Rusland is duur en onbetrouwbaar. Kobalt komt voor 70 procent uit de Kongo waar de productie gebruik maakt van kinderarbeid en vrijwel volledig in Chinese handen is. Het vermijden van nikkel en kobalt betekent lagere kosten, minder milieuschade en een stabielere bevoorradingsketen. Het resultaat is dan een schonere en goedkopere EV.
